Bazı yazılar, bazı sözler zamanında yazılıp söylenirse daha anlamlıdır, daha güzeldir.
Bu yazıyı yazıp yazmamayı epey bir süre düşündüm. Yanlış anlaşılma olabilir, objektif ve tarafsız olduğu inancı zayif düşebilir diye yazamadım.
Ama bu ülkeye yüreği ile hizmet etmiş kişilerin, hangi makamda olursa olsun, hangi işi yaparlarsa yapsınlar, büyük küçük demeden isminden söz edilmesi gerektiğine inanıyorum.Uzun süre kamu hizmeti yapan biri olarak bu konuyu önemsiyorum.
Keles’te Işletme Müdürlüğüm sırasında; 1959 yılında Isletmenin kuruluşundan günümüze Işletme Müdürlüğü yapmış kişilerin, A4 büyüklüğünde çerçeveli fotoğraflarını yaptırarak, Işletme Müdürü odasının hemen girişinde bir köşeye tarih sırasına göre astırmıştım.
Işletme Müdürünün odasına da, bir köşeye aynı şekilde vesikalık fotoğraflarını güzel bir panoya yapıştırarak hep anımsanır ve görünür kılmıştım.
O müdürlerin çalıştığı yıllarda “Ülkemizin Ormancılığına” verdikleri emek ve hizmetleri benim için hep değerli olmuştur.
Hatta işçi- memur, teknik personel tüm işletme çalışanlarının katılarak üç ayda bir yapılan ” Izleme ve Değerlendirme” toplantısında; geçmişte çalışan müdür, şef, memur ve işçilerden söz ederek, fotoğraflarını göstererek; vefa duygusunun değeri ile sözlerime başlardım. Onların hizmetlerini anımsatır ve anardım.
Ben müdürlükten ayrılınca o fotoğrafların her iki köşeden sökülüp kaldırıldığını duydum ve çok üzüldüm.
Insan kaynakları bölümü de okuduğum için, insan kaynaklarının moral ve motivasyonu benim için hep öncelikli olmuştur.
08. 07. 2020 günü yaptığım “Izleme ve Değerlendirme” toplantısında tüm personele bir memnuniyet anketi yapmıştım.
Profesyonelce tarafımdan hazırlanan; teknik eleman, işçi ve memurlara ayrı ayrı soruların sorulduğu, isim belirtilmeyen bu anket sonucunda:
1- Teknik personel memnuniyet oran yüzdesi: %84
2- Memurlar için; %77
3- Işçiler için % 76 olarak çıkmıştı.
Bu toplantı benim için son toplantı olmuştu.
Ondan sonra müdürlükten alınmam için bütün yollar denendi. Bunun hikayesi başka bir zamanda elbette yazılacaktır.
Yönetimde insan kaynağının gönlüne ulaşmayı çok arzulardım. Yaptığımız ihalelerde bile ihaleyi alan kişiyle, sözleşme imzalandıktan sonra tanışma sırasında, işin tekniğine uygun yapılması için gönül birliginine çok değer verirdim. Bu konuda taviz vermeyeceğimi uygun bir dille ilgilisine ifade ederdim.
Hatta, “odama gülümseyerek girdiniz, en son işi bitirince de odamdan çıkarken gülümseyerek çıkmanızı çok arzu ederim” derdim.
Işin tekniğine uygun kaliteli olmasını önemsediğimi iyice önemsetirdim.
Bununla da kalmaz kontrol komisyonu ile zaman zaman araziye çıkar işi önemsediğimi hissettirir ve kontrol ederdim. Bu yönetim tarzım ile hiç bir mütaahitle bir sorun yaşanmadı.
Yönetim anlayışımda işin küçük ve büyüklüğüne bakmadan, kamu yararı ve halkın faydasına olan tüm işleri bu anlayışla sonuçlandırdım.
Bunun için herkesten fikir almayı önemsedim. Herkesin görüşü benim için değerliydi. Çalışanlardan, halktan ve çocuklardan bile çok şey öğrendim.
Yazının ilk paragraflarında yazıp- yazmamayı düşündüğüm yukarıda anlattıklarım değildi aslında. Bunları içtenlik ve doğal sözcük seyri ile bir çırpıda ifade ettim.
Milli Parklar ve Doğa Koruma 2. Bölge Müdürlüğüne tayinim çıkınca, içimdeki çalışana değer duygusu hiç sönmedi.
Bu Bölge müdürlüğünde daha önce Sevgili Aziz Güler ‘den övgü dolu tümcelerle bahsetmiştim.
Kendiliğinden araştırıcı özeliği ve isini sevgiyle yapmadaki güzel çabalarını ortaya koymuştum.
Şimdi bu Bölge Müdürlüğünden geçen yıl Temmuz ayında emekli olan bir kişiden daha söz edeceğim.
Uzun yıllar işçi şoför olarak çalıştı. OGM’de Işletme Şefliğim ve Müdürlüğüm sırasında bizim kuruma geçmesini çok arzu etmiştim.
Yakından bildiğim için, işini bu kadar severek yapmasına hayrandım. Ama kurumunda mutlu olduğu için bize gelmedi. Dürüst ve güvenilir tarzı, tecrübesi arttıkça daha da gelişti.
Verilen görevi zamanında yapma heyecanı hiç sönmedi. Devletin arabasını, kendi arabasından hep daha üstün tuttu.
Göreve giderken istenilen yerde ve istenilen saatta olmaya çok dikkat etti. Işini çok sevdi ve önemsedi. Kimseyi bekletmek asla istemezdi. Işını yaparken hiç ıh demedi.
Emekli olana kadar işini yapmadaki coşkusu, sevgisi, heyecanı hep sürdü. Gülümseyen yüzü ile, insanlara yardımcı olma niyeti hep temiz kaldı. Pırıl pırıl bir dünyası vardı. Yüreği insan sevgisi dolu, işine karşı tutumu altın değerinde idi.
Emekli olduktan sonra bile iş yerine ziyaretleri özlenen bir kişinin ziyareti gibi oldu. Iş arkadaşları ve amirleri tarafından kendisi hakkında hep güzel sözcükler duydum. Bu güzel adam çocukluğunda aldığı o altın değerindeki duaların hep hakkını verdi. Geride bu kadar güzel duygu bıraktığı için bahtiyarım.
Kardeşim Zeki Dursun emekli olup ayrılmadı sadece; geride bir insanlık ve ışık bıraktı. Işini önemseyen güzel sevgisini bıraktı. Arkadaş değerinin yüce gönüllülûğûnû bıraktı. Dürüst insan olmanın yüce bir onurunu bıraktı.
Yolun açık olsun Sevgili Kardeşim. Bu güzel yüreğin ve insancıl sıcaklığın, işine karşı gösterdiğin değerin ve sevginle; sivil hayatta da hep gururla anılacaksın.
Pambuk ninenin duaları sonsuzca seninle olmaya devam edecek. Içindeki yıldızlar hiç sönmesin. Yolun açık olsun.
Sağlık dolu güzel yaşamları hak ettin. Helal olsun.
09.04.2022
Özgen DURSUN
Orman Yük. Mühendisi
Bursa