Elinde büyükçe, boş beyaz bir poşet . Yaklaşık 80 yaşlarında. Uzun boylu, ince yapılı, beyaz saçlı.
Bu sabah bir parkta otururken gördüm onu. Önce asılı duran çöp tenekesinin içine baktı. Orda birşey bulamadı. Sonra geldi yavaş adımlarla önümden geçti.
– Iyi günler, dedim.
Düzgün bir şivesi vardı. Sonra iki tane daha belediyenin astığı mavi çöp tenekelerine de baktı. Birşeyler bulamadı. Parkın doğu tarafında Tarım Kredi Koopratinin çaprazında duran büyük çöp kutularını tek tek kurcaladı.
Elindeki poşete birşeyler koydu. Her gördüğü çöpleri yokluyor, her alanı kolaçan ediyodu.
Bir süre izledim. Boğazım düğümlendi. Içim acıdı. Okumayı kestim, düşündüm.
Biz nasıl bu hale geldik? Hiç dilenciye benzemiyordu oysa. Benden yardım istemedi. Onurlu bir yapısı vardı. Aç olmalıydı. Sabahın daha sekiz buçuğu. Kalkıp yola çıkmıştı. Yalnız mı yaşıyordu? Ev kirası mı çok yüksekti.
Dışarda, sokakta yatan bir insana da hiç benzemiyordu.
Yabancı da değildi. Bu ülkenin vatandaşı. Dilenmiyordu. Çöplerden yiyecek topluyordu.
Düşündüm, ne oldu böyle bize. Ilk defa görüyordum, onurlu bir dede. Dilenmiyor, sadece karnını doyurmak için dolaşıyordu sokaklarda. Elinde boş poşet, yiyecek arıyordu.
Çok üzgünüm gerçekten. Her yerde böyle çok mu? Metropoller, iller, ilçeler hep böyle mi? Nasil yaşıyor insanlar. Tam bilen var mi?
Yiyecek arar hale gelmiş ülkemin sokaklarında, sefil sefil dolaşan insanlar.
Mutluluk nedir? Huzur nedir? Nasıl sağlıklı ve huzurlu yaşayacaksın sen peki?
Sokaklarında böyle ise insanlar.
11.06.2023
ÖD