Üstünde uzun siyah palto, başında siyah kasket hızlı hızlı yürüyordu.
Üç gündür görüyordum yolda. Yanından geçerken günaydın diyordum. Kısık bir sesle günaydın diyordu.
Bugün sabah yavaşlayıp selam verdim.
-Çok formda ve ince görünüyorsunuz diyerek, hafifçe karnına dokundum.
– Bak belinizde ince maşallah, çok iyisiniz.
Çok hızlı da yürüyorsunuz, ne güzel dedim.
– Evet, çok iyiyim. Daha önce başka yerde yürüyordum, birkaç gün buraya geliyorum.
-Yaşını sordum. 85 dedi.
Sıcacık ilgimden iyi hissettigi belliydi, tümcelerini sıraladı.
– Erzincan’da doğdum, büyüdüm. Ama burda çalışıp emekli oldum.
Yıllar önce ciğerlerimden hasta olunca hastaneye gittim. Doktor, bak gebereceksin, yine duman çıkarıyorsun, dedi.
Beni Heybeliada’da senatoryuma sevk etti. Orda sadece ben vardım. Bir ay kalıp tedavi oldum. Ondan sonra dumanı bıraktım.
Çocuklarını ve torunlarını sordum.
– Bir oğlum ve bir kızım var. Oğlum Kastamonu’da, üniversitede Doç. Dr.’ dur. Her ikisinden de ikişer torunum var. Ben ayrı oturuyorum. Gelinim bu ara kanser tedavisi görüyor.
Üzüldü. Gözlerine baktım, duyguluydu.
– Ama çok iyiye gidiyor. Doktor kesin tedavi etmeden bırakmıyor.
Kimbilir içinde, ne fırtınalar yaşanıyordu. Ilk aklıma gelen torunları idi. Birde evladı hoca. Okutmuş, hoca bile yapmıştı.
Ismini sordum.
– Ahmet dedi. Ismimi söyledim.
Sağlık ve uzun ömürler diledim, tokalaştık. Gülümsedim gözlerine.
Bu ulusun vicdanı temiz insanları, nasıl da güzel yaşamı ve iyi hissetmeyi hak ediyorlar.
Bu vatanî kanlari ile bedel ödeyerek kurtardı bu ulusun evlatları.
Huzuru ve sağlıklı yaşamı hak ediyor şimdi torunları.
18.12.2022
Özgen DURSUN