Yol kenarında durmuş, 70 yaşına merdiven dayamış, gözlerini bir yere odaklamış halde bakıyordu.
Bugün yolda yürürken yanına yaklaşınca “günaydın” dedim.
Duvar dibinde bir taş üzerine oturmuş, gri ve siyah karışımı renkte bir kediyi gösterdi bana.
– Yaklaşık iki ay önce bu kedi kapımıza kadar gelmişti. Açtı ve bakımsızdı. Onu içeri aldık. Besledik. Gündüzleri bıraktık.
-Havalar artık iyice soğuyunca geceleri eve alıp, gündüzleri bırakıyoruz. Evimizde bir kedimiz daha var. Onunla birlikte buna da bakıyoruz. Şimdi sesimi duyunca uzaktan yanıma kadar geldi, dedi.
-Eşim ve bir oğlum var evde. Kapıciyim şu apartmanda. Hepimiz sevip, ilgileniyoruz evdekini ve bunu.
Gözlerinde insancıl bir bakış, yüreğinden gelen ve diline yansıyan sıcacık sözcükleri vardı Ramazan amcanın.
Küçük bir sohbet sonrası yoluma devam ettim.
××××
Sevgiyle her bir dokunuşun sonucunda, güzelim sözcükler çıkıyor insanların yüreğinden.
Zorlukların içinde; yaşamı anlamlandiriyorlar yine de. Yardımcı oluyorlar her şeye rağmen hayvanlara, dara düşen insanlara. Bu ülkenin insanları fırsat verilirse ne güzellikler yapmak ister daha…
Yeterki değer görsün, hayatlarına sevgiyle dokunulsun. Yaşamak ne kadar güzel olur işte o zaman…