Ahh 5 yıl önceki bu paylaşımı hiç anımsamak istemem mi?
Uludağ’in güzel dağları, dağlarında karlı güzel yamaçları…
Ayrılmış 1.Bölge ve 2. Bölge’ye. Bölünmüş zorluk derecesine göre. Km yaptıkça zor bir piste geçiyorsun. Daha acemi isen düşe kalka zor ilerliyorsun.
En zoruna Cehennem pisti diyorlar.
Bu pistte kaymak her babayiğidin harcı değildir.
Daha kayağı öğrendiğimin ikinci günü, gözüme kestirdim bende Cehennem’i.
Baktım baktım telesiyejden yamaca. Bende inerim dedim bu dik yamaçtan.
İçimde korku kalmasın, denemekte fayda vardır, korkumun üstüne gideyim dedim.
Çıktım en tepedeki tesislere, ordan bıraktım kendimi Cehennem’e…
Öyle tepeden piste baktığın gibi görünmüyor zemin. Dik mi dik, cesaret bu diklikte işlemiyor.
Zor bela kaydım 1/3 ‘ünü. Git gide dikleşti pistin eğimi. Aldım sırtıma kayakları, yürüdüm indim pistin eteklerine.
Sordum bir hocaya, nasıl inemedim bu yerden diye…
– Bu zamana kadar kaç kilometre yaptın?
– Daha dün başladım kayağa, dedim.
– Olmaz, kayak kilometre işidir. Kilometre yaptıkça daha iyi kayabilirsin ancak.
Ondan sonra kilometre yaptıkça bütün pistlere atladım.
Hepsinden tek tek kaydım.
Tam Cehenmem’e sıra geldi, bu sefer fakirleştim.
Artık lüksün lüksü oldu Uludağ’ da kaymak.
Bir günlük çıkış kartı bile 1000 tl diyorlar.
Günlüğünde 2000 tl yanında olması gerekiyor demekki.
Cehennemden kaymak galiba bu hayat pahalılığında hayal oldu bana.
Kilometrem artmıyor daha, geri geri gidiyor kayakla ilgili bütün yetenekler ve emekler.
Artık Cennet bahçeleri ve parklarda yürüyüş kaldı kendime
Ahh çocuklar ne güzel kayıyodunuz beş yıl önce. Özlem ve sevgiyle paylaştım bu anıyı işte:)
Nasıl bir heyecandır karın üstünde hız ve kilometre. O günlerin heyecanını doldurdum içime:)
Bir süre bununla idare ettim bende:)
03.02.2024
ÖD.
