Bu nasıl dünya böyle. 21.y.y.’ da yaşıyoruz. Iki gündür utanarak yemek yiyorum. Içim toprak altında. Sıkıştım bende duvarlar arasında.
Çok kez için için ağladım. Soğukta kaldı ruhum. Öldük milyonlarca hep birlikte, dünya ağladı insanımıza.
Hiç uyuyamadım bu gece. Nasıl bir insanlıktan geçiyoruz böyle. Utanıyoruz çoğumuz soluk almaya.
Üşümeye, acıkmaya, su içmeye. Yeniden insanlaşıyoruz galiba, yaşadıkça…
Uyku tutmadı bu gece. Iki kez yattım ama olmadı. Film şeridi gibi gece. Karanlık, soğuk beton arasında, sıkıştı elim, kolum.
Vicdanım yüreğimde. Sıkışıyor yüreğim. Çocuk sesleri geliyor içimden. Sızlıyor yeniden vicdanım. Bir can ölüyor. Bir can nefes alıyor yeniden.
Kalktım yine yataktan. Beton oldu yumuşak döşek. Soğuk mu soğuk. Yorganım, beton kalıbı gibi duruyor üstümde. Sıkıştırıyor vicdanımı. Binlerce nefes tükeniyor. Nefesim, nefeslerinde…
Gün sabah oldu. 50 saat geçti ardından. Fay hattında nefesler tükeniyor. On ilimizde insanlar ölüyor.
Bizim bebeler, gözleri ışıldayan çocuklar. Kadınlarımız, erkeklerimiz. Nineler, dedeler. Gözler soluyor yaşama.
Sıcak yataklar, insanlığımızı utandırıyor. Yeniden pişiriyor ölüm hepimizi. Vicdanlari yeniden yeniden yoğuruyor. Her bir vicdanı bir başka biçimde, yarına yeni insanlar doğuruyor.
Şekilleniyor insanlık yeniden. Daha insancil sevgi tohumu ekiliyor vicdanlara. Yarına umut doğuyor… Acıyla yoğrulan vicdanlardan.
Gün sabah oldu yeniden. Yeni umutlarla çıkacaklar bugünde, bebeler, çocuklar, gençler, kadınlar ve erkekler. Yeniden yeryüzüne. Dönen dünyanın yörüngesine girecekler.
Umutla, sevgiyle soluk alacaklar milyonlarca vicdanlı insanların sevgilerinde.
08.02.2023
Özgen DURSUN