Bugün bir sokakta yürürken kaldırımda yavaş adımlarla yürüyen bir bey bana doğru yaklaştı. Yaklaşık 70-75 yaşlarında vardi. Saçları beyazlaşmış, adımları yavaşlamıştı. Sağ bacağını çekerek yürüyordu.
Göz göze geldik. Beş metre mesafeden yüzüne bakarak gülümsedim. Tanıdığım biri değildi. Ilk defa görüyordum. Selam verip hal hatir sordum.
Sosyal mesafeye uyarak iki metre uzaktan ayak üstü sohbet ettik. Kendisini kısaca tanıttı. Özel sektörden emekli olan Ismail Gök; on yıl önce bel fıtığı olduğunu, on yıldır ağrı çektiğini üzgün bir şekilde anlattı. Eskiden spor yaptığını, ama bir zaman sonra sporu bıraktığını üzgün sözcüklerle belirti. Sporu bırakmasına çok pişman olduğunu, şimdi yavaş yavaş ancak yürüyebildigini söyledi.
Güzel olan her şeyin sürdürülebilir olmasi gerektiğini fade etti.
Tam ayrılma anında; söz, komşusu Orman Muhendisi Yakup DÜNDAR ‘a geldi.
Karşı komşusu olduğunu, çok iyi bir insan olduğunu, anlatırken üzgün olduğu görülüyordu.
Orman Teşkilâtının emekli güzel insanı Yakup DÜNDAR; 2433 sicil numarasi ile 10.11.1941 tarihinde doğup, 02.09.2019 tarihinde ölmüştü.
Aramızdan ayrılalı yaklaşık iki yıl oluyor.
Seksen yaşında genç görünümlü, oldukça fit, saçları çok beyazlasmayan, oldukça sempatik ve güleryüzlü bir insandi. Yaşını hiç göstermezdi
Bu görünüşünden dolayı, genel kanaat çok erken gittigiydi.
Yüreği de, fiziği gibi çok güzeldi. Mesleğini sıcacık sevecenliği ile çok güzel yapip emekli olmuştu. Gönül dostluğu ve güven tarzı yüksekti. Onun oturduğu evi ilk defa gördüm. Çok severdim, duygulandim…
Toprağında rahat uyu Sevgili Yakup DÜNDAR. Sevilen ve özlemle anılansın . Yüreklerde sevgiyle yaşayacaksın ve unutulmayacaksın.