Tüm ülkenin gözleri önünde yakıldı bu ülkenin aydınları, sanatçıları, o güzelim insanları.
Kadınları, erkekleri, halki için, insanlik uğruna türkü yakanları.
Geliyorum dediler üstünüze, üstünüze, “şeriat isteriz” diye bu ülkenin kalabalıkları. Hep birlikte yürüdüler sanki düşman üstüne.
Pusudaymışlar gibi düşmanca, çöktüler Madımak Otelinin üstüne, sardılar bu vatanın güzel insanlarını.
Verdiler ateşe, gözlerini kırpmadan, bunlarda bu ulusun evlatları demeden.
Nasıl bir insanlık bu, nasıl bir eğitim bu, nasıl bir aile terbiyesi bu?
Hak, hukuk, vicdan, adalet, insan sevgisi hani nerede?
Ülkeler aşıp Anadolu’yu yurt edinmiş, at sırtında o obadan – o obaya kona- göçe toplumlar halinde birlik ve beraberlik içinde ayakta kalmış ve onlarca Türk devletleri kurmuş bu ulusun insanları birbirlerini böyle vahşice nasıl yakabiliyor düşünmek gerekmez mi?
Göz göre göre felakete giden ülkenin hallerini haykırdı 1993 yıllarında ünlü yazar Aziz Nesin.
Göremedi bu giden halleri bu ülkenin aydınları, sanatçıları, politikacıları.
‘” Tehlikenin Farkında mısınız” diye kaç kez manşet yaptı İlhan Selçuk gazetesinde.
Göremedi yine okuyanları, düşünenleri, yazanları.
Cebini değil, beynini besleyenler, ülkesinin iyi olmasını, halkinin refah ve huzurunu düşünenler bir bir yok edildiler. Kalemleri kırıldı.
Acı ve göz yaşı içinde kaldı bu güzel insanları doğuranlar.
Acımız büyük Madımak…
Tarihten de ders almasını bilmiyoruz.
Artık ne okuyup, ne yazıyoruz, ne de düşünüyoruz.
Nereye gidiyoruz, bunu henüz kimse bilmiyor.
Birgün öğrenirsek ağır bedelini ödeyerek; artık “umut” da bırakmış olacaktir ne yazik ki o bedenleri…
Kurumuş bir buğday sapı gibi, saman olmuş çöp gibi…
Gözleri yaşlı, yüreği acı içinde, cansız bir beden gibi yaşayacaklardır.
02.07.2023
OD