Çocukluğumuzda ve geçtiğimizde simli yılbaşı kartları gonderilirdi, dostlara, arkadaslara ve sevilenlere.. Karlı, simli ve ışıklı idi. Birde kabarık olurdu, küçüklü, buyuklu.
Zarflar çıkardı, arkası yazili. Supriz olurdu bazıları. Ne kadar mutlu ederdi herkesi. Yeni yıla gülümseyen gözlerle girerdi herkes. Umutlu olurdu hep. Yeni yılın umudu tasinirdi yüreklerde.
Yılbaşı piyango bileti alırdı bir çoğu. Saklardı cüzdanında bur süre. Ha çıkar derdi belki unutla. Şans doğar belki bu yıl bana da. Gece TV karşısında saatler geçerdi neşeyle. Türküler, şarkılar, melodiler, sıkeçler, eğlenceli akardı o gece evlerde. 23:00′ dan sonra piyango biletleri açıklanirdı, dönen toplarla aralıklı. Hadi bana çıksın diye, gözler ekranda, renksiz, renkli, insanlik yaşam umudunda. O umutlar nerde kaldı şimdi? Bir bak komsunun gözlerine,
Ne simli hayat kaldı, ne muhteşem
çocukluk. Ne de heyecanlı muhteşem kutlamaları.
Ne de tv’de eğlenceli muhteşem programları.
Bir sönük hayat kaldı geriye, bir de sönük gözler, yalnız yürekler:(
Hadi bakalım, yaşa artık.